News | 2007
2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008


2006

2005

2004

2007-07-09 | Amal Kenawy at Galerie 23, Amsterdam

From the first of July until July 23 Amal Kenawy's work is shown at Galerie 23 in Amsterdam. See for more information www.de40eurogalerie.nl

Het werk van Amal Kenawy

HET ALGEMENE PERSOONLIJK

Het werk van Amal Kenawy (Egypte, 1974) laat zich niet gemakkelijk plaatsen. Ze gebruikt verschillende media en binnen die media is ze bewust inconsequent. Ze maakt tekeningen en foto’s, voert performances uit, maakt (buiten)installaties en video’s. In die laatste bedient ze zich van verschillende technieken. Het mogen in principe animaties zijn, maar die kunnen zijn opgebouwd uit tekeningen, uit tekeningen en foto’s, uit tekeningen geprojecteerd op een realistische achtergrond, uit tekeningen die zijn aangebracht op een lichaam etc. Sommige videowerken hebben een duidelijke narratieve structuur, andere hebben een verwarrende samenhang of een verhaallijn die maar geen lijn wil worden. Al die verschillende vormen dienen maar één doel: een optimale weergave van de inhoud, van een idee. “I cho(o)se my technique and style based on which forms of them allow me to best articulate my subject.” Die onderwerpen variëren van angst tot verlangen, van hoop tot geweld, van onzekerheid tot dood en verderf.

Omdat het emotionele onderwerpen zijn, ben je geneigd ze op de persoon van de kunstenaar te betrekken. Ze wijst dat directe verband van de hand. Ze zegt daarover: “I treat myself as a figure or an agent through which I can talk about universal feelings and experiences.” Persoonlijk werk is nog geen werk over de persoon. Dat uitgangspunt wordt versterkt door de symbolen die terugkeren (bijvoorbeeld bepaalde kleuren). Die hebben een algemene geldigheid en zijn dus herkenbaar voor veel mensen. Een onderliggend motief voor die symbolische beeldtaal is (of was) dat ze daarmee de censuur in eigen land kon ontlopen.

Er zijn meer vooropgezette ideeën die ze rigoureus naar het land der fabelen verwijst. Omdat ze is opgegroeid in een Islamitisch land betekent dat niet, dat de inhoud van haar werk automatisch beïnvloed is door de islam. In haar ogen is er niet zoiets als dé islam. Haar werk geeft hoogstens een beeld van het leven in een Egyptische samenleving, een samenleving die weliswaar een eigen karakter heeft en eigen sociologische componenten kent, maar waarin dezelfde thema’s het leven van mensen beïnvloeden als in veel andere landen.

Ook het stempel ‘feministische kunst’ gooit ze verre van zich. Dat ze een vrouw is en wel eens exposeert met andere vrouwen, maakt haar nog niet tot een feministe. Ze probeert gevoelens zichtbaar en voelbaar te maken die voor ieder mens gelden. “Gender is definitely not a central theme or concern in my art.” Als mannen samen exposeren wordt er nooit specifiek gewag gemaakt van hun gemeenschappelijke geslacht, zijn het vrouwen dan is ‘men’ geneigd dat wel te doen. Dat haar tekeningen geassocieerd worden met die van bijvoorbeeld Louise Bourgeois heeft dan ook in de eerste plaats te maken met hun verwante tekenstijl. Haar animaties deden mij overigens veel meer denken aan die in de video’s en films van William Kentridge, een Zuid-Afrikaanse man.

Eén van de grootste kwaliteiten van haar werk is in mijn ogen de combinatie van heftige en stevige onderwerpen met een haast achteloze, slordige, ongepolijste, soms uiterst breekbare manier van uitdrukken. Ze mag dan wat badinerend over haar stijl praten, het is toch die karakteristieke, persoonlijke stijl die het mogelijk maken, al klinkt dat ongetwijfeld als een contradictie, om alle aandacht op de inhoud te richten. Het ontbreken van bijvoorbeeld coherentie, van een strakke verhaallijn, maakt juist dat de kijker in verwarring raakt of op het verkeerde been wordt gezet en open staat voor de emoties die achter die onvolkomen vorm zitten. Macht, waar veel van haar thema’s uiteindelijk aan gerelateerd zijn, wordt voelbaar als de vorm waarin die onder de aandacht wordt gebracht kwetsbaarheid uitstraalt.

Jarenlang heeft ze projecten gerealiseerd met haar broer Abdel Ghany. Op een gegeven moment is Amal alleen verder gegaan, omdat ze de behoefte had om vanuit een persoonlijker perspectief te werken.
Ze slaagt er nu al jaren overtuigend in die persoonlijke problematiek op een subjectieve, persoonlijke manier algemeen te maken.

Tekst: Rob Perrée, mei 2007

Thami Mnyele Foundation promotes the exchange of art and culture between Africa and the Netherlands.